ခ်စ္ရတဲ့သူရယ္...
ငါ့ႏွလံုးသားက မယံုရဲဘူး
တကယ္ပဲလား..
သံသယမ်ားစြာၿဖင့္
ဒီကဗ်ာေလးနဲ႔ ေမးခြင့္ၿပဳပါ....။
ေက်ာခိုင္းရက္ၿပီလား
ထာ၀ရ...
လမ္းမၿမင္တဲ့ အၿပန္လမ္း
တစ္ေယာက္တည္း ထားခဲ့ၿပီလား...
ေ၀ဒနာအေမာ ေသာကအပူ
ယူေဆာင္လာေပးၿပီလား...
မေၿပာလိုက္ပါနဲ႔
နင့္ႏႈတ္ခမ္း၀က ဥေပကၡာစကားေတြ
ငါ့ရင္ထဲက သိေနတယ္
မၾကားပါရေစနဲ႔
ငါနားပိတ္ထားမယ္...။
သစ္စိမ္းလိုခ်ဳိး ေမ့ရက္ေတာင္မွ
ေနာင္ဘ၀အထိ..
စြဲလမ္းခ်စ္ေနမယ္...
သည္ထက္ပိုေသာ ေမတၱာ
သည္ထက္ပိုေသာ အခ်စ္ႏွင့္ေပါ့...။
ေနမထိ
0 comments:
Post a Comment